Ποιος είναι το θύμα;

Φωτογραφία: murplej@ne, http://www.flickr.com/photos/murplejane/

Στέκομαι προς στην άδεια σελίδα του Word με ένα κεφάλι γεμάτο από τις κραυγές των ημερών και δεν ξέρω από πού να αρχίσω. Στο μικρό μου μυαλό στριφογυρνάνε διάφορα ερωτηματικά,  στα οποία προσπαθούν ανεπαρκώς να δώσουν απαντήσεις οι καπηλευτές της τραγωδίας της 6ης Δεκεμβρίου. Κλείνω λοιπόν τις τραγικές φωνές που δανείστηκαν εξουσία από το σάπιο κουτί που απρόθυμα αλλά σχεδόν επιτακτικά παρακολουθώ όλες αυτές τις μέρες και προσπαθώ να συγκεντρωθώ.

Προσπαθώ να ακουμπήσω στην άκρη του μυαλού μου την οργή που νιώθω για τον ανεκδιήγητο μπασκίνα που τράβηξε την σκανδάλη, να παραμερίσω την αηδία που νιώθω για τους ανεγκέφαλους τραμπούκους των δρόμων μήπως και σκεφτώ καθαρά. Και τότε ένα ερώτημα υπερισχύει πάνω από τα άλλα και ζητά απεγνωσμένα απάντηση.  Είναι άραγε μοναδικό θύμα της τραγωδίας ο αδικοχαμένος Αλέξης ή μήπως είμαστε όλοι μας αφού αφήνουμε τις ζωές μας εκτεθειμένες στην τρομοκρατία των σύγχρονων Φασιστών, όποιο πρόσωπο και αν φοράν αυτοί; Αξίζουν άραγε οι ζωές μας την ασέλγεια των Μ.Μ.Ε. τα οποία εκμεταλλεύονται τον πόνο για να μπολιάσουν τα μυαλά μας με περισσότερες δόσεις βλακείας;

Βλέπω μια  κοινωνία ανθρώπων που κραυγάζει απεγνωσμένα για βοήθεια. Έχασε βλέπετε την μπάλα… και φοβάμαι πως μόνο κάποιες τέτοιες σφαλιάρες μπορούν να την ξυπνήσουν από τον βαθύ ύπνο του εφησυχασμού στον οποίο κοιμάται. Είμαστε μια κοινωνία που στέκεται στην άκρη του γκρεμού και αυτό, όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε τόσο το καλύτερο για εμάς. Η εύκολη οδός είναι να ρίξουμε το φταίξιμο στους άλλους αποποιώντας ο καθένας μας τις ευθύνες του για την κατάσταση στην οποία βρεθήκαμε. Είναι καιρός να εξετάσουμε τους εαυτούς μας και να παραδεχτούμε πως έχουμε ανάγκη από βοήθεια και αλλαγή. Έχουμε ανάγκη από μία βαθειά εσωτερική αλλαγή που θα επέλθει μόνο αν στρέψουμε την ματιά μας  έξω από το μίζερο εγώ μας. Μια ανακαίνιση του μυαλού μας που θα συμβεί αν στρέψουμε το βλέμμα μας ψηλά στον ουρανό, ταπεινωθούμε και πούμε μια μικρή συγνώμη για την εμμονή μας να πιστεύουμε πως μπορούμε να τα καταφέρουμε μόνοι μας, με τον «παντοδύναμο» εαυτούλη μας.

Leave A Comment