Το παράδοξο του Θεού

Scott Mutter

“Revolving door” by Scott Mutter

Είσαι επιστήμων, ερευνητής της αλήθειας. Συναντάς κάποιο χριστιανό κι βρίσκεσαι σε δίλημμα.

Α. Απορρίπτεις την θεώρηση του χριστιανισμού, όπως οι περισσότεροι επιστήμονες συνάδελφοι σου. Ενδεχομένως πιστεύεις ότι ο άνθρωπος που στέκει μπροστά σου είναι ψυχασθενής, έρμαιο κάποιας ενδόμυχης φοβίας. Ίσως τον λυπάσαι. Μάλλον σε εκνευρίζει.

Β. Προβληματίζεσαι, οπότε ρωτάς τρεις (3) βασικές ερωτήσεις.
1. Τι σημαίνει χριστιανός;
2. Ποιά είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα ενός χριστιανού;
3. Πως μπορείς να αποδείξεις την ύπαρξη του Θεού;

Στην πρώτη ερώτηση, λαμβάνεις απάντηση ότι «χριστιανός είναι εκείνος που αποδέχεται το κόστος της αγάπης» ή εναλλακτικά «εκείνος που έχει σχέση προσωπική με το Θεό». Οι δύο απαντήσεις συνοψίζονται σε μία: αγάπη προς το Θεό (Ιωάννης ιδ’ 15) κι αγάπη προς τον πλησίον (Ιωάννης ιέ 12).

Στη δεύτερη ερώτηση μαθαίνεις ότι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του χριστιανού είναι ο καρπός του πνεύματος, δηλαδή αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, αγαθοσύνη, πίστις, πραότης, εγκράτεια (Γαλάτες έ 22-23). Κι βλέπεις ότι ο συνομιλητής σου πράγματι φέρει τούτα τα γνωρίσματα σε ορισμένο βαθμό.

Στην τρίτη ερώτηση, ακούς το απαράδεκτο «η ύπαρξη του Θεού δεν αποδεικνύεται, διότι ο Θεός είναι πρόσωπο κι μόνο μέσω μιας σχέσης μπορείς να τον γνωρίσεις». Προτρέπεσαι «να μιλήσεις στο Θεό, να του πεις “αν υπάρχεις δείξε το, με τέτοιο τρόπο ώστε να το καταλάβω”».

Κι βεβαίως απογοητεύεσαι, διότι είσαι επιστήμων. Για να αποδεκτείς τον Θεό, πρέπει να του μιλήσεις. Όμως, αν του μιλήσεις, τον έχεις ήδη αποδεκτεί.

Είναι παράδοξο. Σαν το παράδοξο του ψεύτη, εκείνου που δήλωσε «τώρα σας λέω ψέματα». Αν όντως λέει ψέματα, τότε λέει την αλήθεια. Αν όμως λέει την αλήθεια τότε λέει ψέματα.

Ωστόσο, η επιστήμη είναι γεμάτη από παράδοξα και παραδοχές του τύπου “έστω ότι”. Εσύ, ο επιστήμων, βεβαίως το γνωρίζεις.

Η επιλογή δεν είναι μεταξύ λογικής και παραλόγου, αλλά μεταξύ «σωστού κι εύκολου» (J. K. Rowling). Διότι ο χριστιανός μοιάζει με πολιτικό αδιάφθορο και ειλικρινή· αργά ή γρήγορα το σύστημα θα τον καταπιεί. Μοιάζει με τους τρεις (3) μικρούς Μποντλέρ ήρωες του Λέμονι Σνίκετ.

«Σ’ αυτό τον κόσμο όσοι αγαπάνε τρώνε βρώμικο ψωμί», λέει ο Διονύσης Σαββόπουλος κι συνεχίζει «δε μας ακούς που τραγουδάμε με φωνές ηλεκτρικές ώσπου οι ψυχές μας συναντάνε τις βασικές σου τις αρχές» για να επιβεβαιώσει ότι το Θεό πρώτα τον αποδέχεσαι και μετά του μιλάς.

Comments
No Responses to “Το παράδοξο του Θεού”
  1. Εύη says:

    Μου άρεσε το άρθρο σου…
    πολύ!!!

Leave A Comment