«Ο Πλησίον».

Ο Πλησίον

-Τι κάνεις αδελφέ;
-Καλά, εδώ, δουλειά! Ο φούρνος έχει ζέστη! Εσύ;!
-Καλά… τα ίδια… θα φύγω για λίγες διακοπές… ευτυχώς… Λοιπόν;! Είδες καμία συναυλία; !
-Πήγα στους Wu-Tang…
-Σε ποιους;
-Wu-Tang-Clan.
-Α! μάλιστα, ναι, έγιναν και καλές συναυλίες! Έπαιξε και η μπάντα των  Pennywise νομίζω…
-Την ίδια μέρα παίζανε. Κοίτα… δεν μπορώ πια τα ροκ όταν υπάρχει η επιλογή με τα «μαύρικα», πάντα προτιμώ τα δεύτερα… …

…Αλλά είχε γίνει πολύ κακή διοργάνωση και τελικά ήρθε μόνο ο GZA, οι άλλοι δεν ήρθανε, οπότε εντάξει, ήταν ωραία αλλά όχι για τα λεφτά του…
-Μάλιστα! …λοιπόν φεύγω και μιλάμε… Καλή δουλειά!
-Καλή δουλειά!


Τις είχα δει τις αφίσες αλλά δεν παρατήρησα ότι παίζανε την ίδια μέρα (η μπάντα των Pennywise με ενδιέφερε λίγο περισσότερο). Θυμάμαι όμως τι έκανα τη βραδιά της συναυλίας. Η μέρα ήταν Τρίτη και εγώ έκανα ότι κάνω κάθε Τρίτη…

Το «Φιλανθρωπικόν Σωματείον Ο Πλησίον» βγαίνει κάθε μέρα και μοιράζει φαγητό σε περίπου πενήντα ανθρώπους, τοξικομανείς, άστεγους και μετανάστες. Κάθε Τρίτη που πηγαίνω αγοράζουμε από την πλατεία Ψυρρή πέντε μεγάλους σάκους γεμάτους λουκουμάδες, ρίχνουμε μέσα τη ζάχαρη και τους κουνάμε πάνω-κάτω για να ανακατευτούν. Οι άλλοι θα φέρουν ένα βαρέλι με πάγο και το γεμίζουμε με τσάι. Μπαίνουμε στα δύο αυτοκίνητα και ξεκινάμε! … και κάνουμε τέσσερις στάσεις!

Πρώτη στάση στις αρχές της Πειραιώς, τροφοδοτούμε περίπου δέκα ανθρώπους, άστεγους και τοξικομανείς. Κάποιους πια, τους ξέρουμε με το όνομά τους. Στο μεταξύ πρέπει να φορέσουμε και το γιλέκο από το «Φιλανθρωπικόν Σωματείον Ο Πλησίον»… Το γιλέκο είναι πορτοκαλί φωσφοριζέ σαν του Δήμου Αθηνών και όταν το φοράω νοιώθω λίγο πρόσκοπος, λίγο μπάτσος αλλά και λίγο… χριστιανός του παλιού καιρού… Οι χριστιανοί στη Ρώμη όταν έπεσε η πανούκλα έθαβαν και τους νεκρούς των εθνικών, παρά τον κίνδυνο της μόλυνσης… Ο κοινωνικός Χριστιανισμός δεν είναι το έπαθλο στο ράφι του κάθε δόγματος… τρέχει στο δρόμο.

Δεύτερη στάση στην πλατεία Καραϊσκάκη, στα πίσω στενά με τους Αφρικανούς, τρίτη στάση κάτω από την γέφυρα στο Γκάζι με τα παιδιά από το Μαρόκο… Τέλος, κάπου κοντά στο σταθμό Λαρίσης, βγαίνουν κρυμμένοι πίσω από κάτι χώματα περίπου 30 άνθρωποι από την Ασία, δεξιά και αριστερά από τις γραμμές του τραίνου είναι το κατάλυμά τους…

Πριν φύγουμε για το σπίτι πήγαμε και για μια μπύρα στον Τηνιακό, μιλάγαμε για μοτοσυκλέτες κλπ…

Κάθε Τρίτη, αγοράζουμε πέντε μεγάλους σάκους με λουκουμάδες, από την πλατεία Ψυρρή, εκεί είχα την ευκαιρία να δω για τελευταία φορά την αφίσα της συναυλίας. Μέχρι στιγμής, δεν το μετάνιωσα…

Leave A Comment