Ό,τι δεν κατάλαβε ο Δένδιας

Αποκαλυπτήρια προτομής του Ελ. Βενιζέλου σε εκδήλωση για τα 80 χρόνια του Συμβουλίου Επικρατείας by Χρήστος Εμμ. Μαρκογιαννάκης on Flick

Photo by Χρήστος Εμμ. Μαρκογιαννάκης, on Flickr

Στις 30 Σεπτεμβρίου 2012, είκοσι-πέντε (25) πολίτες, μάλλον αριστεροί αντιεξουσιαστές, συλλαμβάνονται για τη συμμετοχή τους σε επεισόδια στην πλατεία Αμερικής. Οδηγούνται στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής (ΓΑΔΑ) όπου υποβάλλονται σε βασανιστήρια με ηλεκτροφόρα όπλα tazer, αναπτήρες και τσιγάρα.

Η βρετανική εφημερίδα Guardian αποκαλύπτει τα γεγονότα. O υπουργός προστασίας του πολίτη, κύριος Δένδιας, απειλεί πως θα κινηθεί νομικά εναντίον της γνωστής εφημερίδας. Δηλώνει μάλιστα ότι «από τις ιατροδικαστικές εκθέσεις που θα βγουν στη δημοσιότητα [...] δεν θα υπάρχει ούτε δείγμα ηλεκτροσόκ ούτε και κάψιμο, θα υπάρχουν μόνο οι εκχυμώσεις και τα τραύματα, αποτέλεσμα του γεγονότος ότι είχε προϋπάρξει συμπλοκή με άλλους και πέραν αυτού είχε προϋπάρξει και αντίσταση κατά της αστυνομίας».

Λίγες μέρες αργότερα η ιατροδικαστική έκθεση διαψεύδει τον βαρύτονο βουλευτή. Μεταξύ άλλων καταλήγει σε «βαρεία σωματική βλάβη διά θλώντος – αμβλέος οργάνου προκληθείσης».

Θα περίμενε κανείς από τον υπουργό προστασίας του πολίτη να ζητήσει συγνώμη. Να αποκαταστήσει την αδικία. Αντ’ αυτού, στις 29 Οκτωβρίου 2012 ο Κώστας Αρβανίτης και η Μαριλένα Κατσίμη αναφέρουν τα γεγονότα με σκωπτική διάθεση σε ενημερωτική εκπομπή της ΝΕΤ και χάνουν τη δουλειά τους.

Στα δικά μου μάτια, ξαναζούμε την υπόθεση της ζαρντινιέρας και τη δολοφονία του έφηβου Γρηγορόπουλου. Δένουμε το νεκρό στην άμαξα και τον διαπομπεύουμε.

Αντιγράφω από το λογαριασμό του Μανώλη Βαμβούνη στο Twitter.

11 Οκτωβρίου 2012, Θέατρο “Χυτήριο”.

Έβγαλα το κινητό μου να τραβηξω πλάνο για το μπλογκ. Με περιτριγυρισαν 5 χρυσαυγιτες κ ένας αστυνόμος. Με ρωτάνε «δημοσιογράφος εισαι;», απαντάω «γράφω στη lifo» ελπίζοντας να γλυτωσω σαματα. Το αντίθετο όμως. Με τραβάνε παράμερα, με φωνάζουν πούστη, αδερφαρα, μου τραβάνε τα μούσια, με φτύνουν στο πρόσωπο, με χτυπάνε στο στομάχι. Η αστυνομία είναι δίπλα. Τους φωνάζω «με χτυπανε, δεν θα κάνετε κάτι;» απάντηση «δεν ειδα κάτι. Απομακρυνθείτε παρακαλώ».

Όσο είμαι κάτω χάνω τα γυαλιά μου. Ο Χρυσαυγίτης με κλωτσαει. Η αστυνομία είναι ακριβώς 2 βηματα μακριά. Γυρισμένη πλάτη. Φωνάζω στον αστυνομικό «Μου ρίχνουν γροθιές, κάντε κάτι», πολλές φορές. Με γυρισμένη την πλάτη απομακρυνεται. Οι υπόλοιποι γέροι και χρυσαυγιτες με χλευαζουν φωναχτά δίπλα από τον αρχιαστυνομο. «Κλάψε μωρή λούλου, κοριτσάκι, ντιγκιντάγκα».

Από τον μπαμπουΐνο της Χρυσής Αυγής δε περίμενα κάτι διαφορετικό. Κλασική νοοτροπία τραμπούκου, στον υπέρτατο, με πρόσχημα την πατρίδα. Οι αστυνομικοί, όμως, όφειλαν να προστατέψουν το δημοσιογράφο της Lifo. Ορκίστηκαν να υπακούουν το σύνταγμα και τους νόμους του κράτους κι απέτυχαν στο λειτούργημα τους.

Θα περίμενε κανείς από τον υπουργό προστασίας του πολίτη να επέμβει. Να διατάξει έρευνα. Να παύσει τους επίορκους από τα καθήκοντα τους. Να προστατέψει, τουλάχιστον, τους άλλους αστυνομικούς που δεν είναι διεφθαρμένοι. Διότι όταν πέσει η επόμενη μολώτωφ σε κάποιο θλιβερό όργανο της τάξης, ο Δένδιας θα κατηγορεί τους αναρχικούς πως σκοπεύουν στην διάλυση του κράτους. Στην πραγματικότητα, όμως, η ευθύνη θα βαρύνει ολόκληρη εκείνον.

Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Φώτιος γράφει τον έννατο (9) αιώνα μ.Χ. επιστολή προς το νεαρό ηγεμόνα της Βουλγαρίας Μιχαήλ. Μεταξύ άλλων αναφέρει: «Ποτέ μην οδηγήσεις κάνεναν άνθρωπο, ούτε κι έναν από τους πιο ασήμαντους, σε απόγνωση. Διότι η απόγνωση είναι ένα όπλο πολύ ισχυρό που δε νικιέται εύκολα. Πολλές φορές η ανάγκη μηχανεύτηκε πράξεις ριψοκίνδυνες, που είχαν απροσδόκητες εξελίξεις και οι οποίες, πριν συμβούν, θεωρούνταν μύθοι». [Ο Ηγεμών, Εκδόσεις Αρμός, 2007]

Ψιλά γράμματα για το κερκυραίο γλόμπο. Η σοβαροφάνεια περισσεύει της νόησης.

Leave A Comment