Μουσική, το όπιο της ψυχής

Όταν επιστρέφω σπίτι το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να ανοίγω τους ενισχυτές για να ακούσω λίγο μουσική. Δεν το κάνω τόσο για διασκέδαση αλλά πιο πολύ από ανάγκη να ξεχάσω τα πράγματα που άκουσα σήμερα: το νέο φόρο από το ραδιόφωνο στη δουλειά, τον αγανακτισμένο γέρο στην ουρά της τράπεζας, το τούρκικο σήριαλ στην αίθουσα αναμονής του ιατρείου, το “βιβλιοπώλη” που οδύρεται με περισσό θράσος στα παράθυρα της τηλεόρασης.

Υπό τέτοιες συνθήκες η επιλογή του καλλιτέχνη προς ακρόαση είναι μονόδρομος: Eva Cassidy – Live at Blues Alley.

Δεν ήταν από τους καλλιτέχνες που είχαν μακροχρόνια δισκογραφική πορεία, ο καρκίνος ευθύνεται για αυτό, αλλά ούτε ήταν γνωστή όσο ζούσε εκτός από την πόλη που μεγάλωσε. Φωνή που δεν χρειάζεται ούτε φίλτρα για να ακουστεί ωραία, ούτε ηχολήπτη για να τονίσει τα καλά της στοιχεία. Αστυλιζάριστη, φυσική, ανθρώπινη. Φωνή που το μόνο που χρειάζεται είναι μια κιθάρα και μια βιντεοκάμερα για να απαθανατίσει τη σκηνή.

Ο ακροατής μένει αποσβολωμένος καθώς έρχεται αντιμέτωπος με το οπτικοακουστικό αυτό υλικό. Η μουσική βρίσκει το δρόμο για την ψυχή του και τη ναρκώνει.

Comments
2 Responses to “Μουσική, το όπιο της ψυχής”
  1. Δημήτρης Μιχαλάκος says:

    Εξαιρετικό φίλε μου.

  2. John Markou says:

    Απίστευτη φωνή, ζεστή αληθινή life like. Εξίσου απίστευτη ερμηνεία.
    Δεν ξέρω αν ζεί ακόμα, όμως , αυτό είναι εμπειρία αληθινής μουσικής και τραγουδιού. Χίλια μπράβο της αξίζουν.

Leave A Comment