Η Γενοκτονία των Αρμενίων και ο αιδ.Παύλος Παυλίδης.

Τα ορφανά του αιδ.Παύλου Παυλίδη.

Τα ορφανά του αιδ.Παύλου Παυλίδη.

Tο 2015 μνημονεύονται τα 100 χρόνια από τη Γενοκτονία των Αρμενίων του 1915 και οι προετοιμασίες για την επέτειο του Απριλίου έχουν ξεκινήσει μήνες τώρα… Εμείς θα καταθέσουμε μία μάλλον άγνωστη ιστορία, την βιογραφία ενός πάστορα που έκανε κατηχήσεις στο Αρμένικο κυρίως εκκλησίασμα, την περίοδο της Γενοκτονίας, τον αιδ.Παύλο Παυλίδη.

Ο αιδέσιμος Παύλος Παυλίδης (1876-1921) γεννήθηκε στην Καππαδοκία και έζησε στην ευρύτερη περιοχή του Εύξεινου Πόντου. Η βιογραφία του είναι γραμμένη από τον Μ.Θαβωρίτη και αποτελείται από σημειώσεις που του παρέδωσε ο υιός του πάστορα και κάποιες ακόμα πηγές. Το βιβλίο του Θαβωρίτη είναι γεμάτο με εικόνες από την Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ελλήνων, ενώ ο ίδιος ο πάστορας απαγχονίστηκε μαζί με τους υπόλοιπους καθηγητές του κολλεγίου Ανατόλια μετά από “δίκη” από τα στημένα «Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας» της Κεμαλικής κυβέρνησης στην Αμάσεια.

Η ζωή του διαδραματίζεται μέσα στα φρικιαστικά γεγονότα ενώ φαίνεται ότι τα πιο ουσιώδη κηρύγματα τα έκανε μέσα στις φυλακές της Αμάσειας όπου παρέμεινε για δύο χρόνια μέχρι την εκτέλεσή του. Τα “δικαστήρια της Ανεξαρτησίας” στην Αμάσεια ήταν δικαστήρια που λειτουργούσαν με τις επιταγές της Κεμαλικής κυβέρνησης και σε σχέση με την Γενοκτονία των Ποντίων είχαν διπλή σκοπιμότητα:

α) Δίκαζαν και καταδίκαζαν τους πάντες σε θάνατο με σκοπό τον αφανισμό της ηγεσίας της Ελληνικής κοινότητας.
β) Ο αφανισμός της Ποντιακής ηγεσίας να γίνεται με έναν φαινομενικά έννομο τρόπο καθώς τα γεγονότα της γενοκτονίας είχαν γίνει γνωστά στη διεθνή κοινότητα. Στόχος ήταν η ηγεσία της κοινότητας καθώς το πλήθος μετά παραμένει αβοήθητο… Είναι μια πείρα που απέκτησαν από την Αρμενική γενοκτονία και η μέθοδος εφαρμόστηκε απαράλλακτη και στους Πόντιους.

Στους 1500 μελλοθάνατους των φυλακών διακόνησε λοιπόν ο μελλοθάνατος πάστορας, κατηχώντας και ενθαρρύνοντας με κηρύγματα και παραινέσεις τρεις φορές τη μέρα, για τα δύο χρόνια της φυλακής. Το γεγονός αυτό όσο αλλόκοτο και ευφάνταστο αν ακούγεται συνέβη πραγματικά και περιγράφεται λεπτομερειακά από τον βιογράφο Μ.Θαβωρίτη.

Εκτός από τη ζωή του στις φυλακές της Αμάσειας αξίζει να αναφέρουμε και δυο λόγια ακόμα προς τιμήν του πάστορα, οι λόγοι για τους οποίους φυλακίστηκε και καταδικάστηκε.

Ο αιδ.Παύλος Παυλίδης έκανε κατηχήσεις για το Ευαγγέλιο σε Έλληνες, Αρμένιους και Τούρκους χωρίς διακρίσεις, σχετικά όμως με τους Τούρκους αυτό ήταν κάτι επικίνδυνο. Η επαφή πολλών Τούρκων με την Χριστιανική πίστη δημιούργησε αρνητικό κλίμα στις σχέσεις του με την Τουρκική κοινότητα.

Ο πάστορας συνεργάστηκε με την Near East Relief(Αμερικάνικη Φιλανθρωπική οργάνωση) για τη διανομή τροφίμων-φαρμάκων-ρουχισμού προς το δοκιμαζόμενο Ελληνικό στοιχείο. Μια βοήθεια που ίσως δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες του πληθυσμού, για την οποία όμως ο πάστορας θεωρούσε υποχρεωτική τη συμμετοχή του.

Επίσης να αναφέρουμε ότι ο πάστορας ορίστηκε αντιπρόσωπος της “Επιτροπής Οικονομικής διαχείρισης Ευαγγελικών Εκκλησιών Πόντου-Μικράς Ασίας” και χρειάστηκε να περιοδεύσει σε όλον τον Εύξεινο Πόντο. Στην περιοδεία του αυτή περισυλλέγει 500 Αρμένικα κορίτσια που είχαν αρπαχθεί από τους Τούρκους και είχαν πουληθεί και κλειστεί σε χαρέμια (γεγονός συνηθισμένο την περίοδο της Γενοκτονίας). Σε μία δεύτερη περιοδεία και πάλι περισυνέλλεξε Αρμένικα κορίτσια που μέσω της Near East Relief φυγαδεύτηκαν στην Ελλάδα και την Αμερική. Η πράξη του αυτή ενόχλησε τον Τουρκικό γενοκτόνο μηχανισμό.

Για το τέλος να αναφέρουμε πως ο αιδ. Παύλος Παυλίδης ήταν καθηγητής του κολλεγίου “Ανατόλια” της Μερτζιφούντας. Η ύπαρξη και μόνο του εκπαιδευτικού ιδρύματος που απευθυνόταν σε Αρμένιους και Έλληνες φαίνεται πως αποτελούσε πρόκληση για τους Τούρκους, έτσι το εκπαιδευτήριο έκλεισε και όλοι ανεξαιρέτως οι καθηγητές καταδικάστηκαν σε θάνατο ως “συνωμότες” εναντίον του Τουρκικού κράτους.

Μαζί με την επέτειο λοιπόν των 100 χρόνων από την Γενοκτονία των Αρμενίων ας θυμηθούμε και τον Ευαγγελικό πάστορα που διακόνησε με τη ζωή του το Αρμενικό εκκλησίασμα. …Κάποιοι χριστιανοί διανοητές υποστηρίζουν πως “οι Χριστιανοί κέρδισαν τη Ρώμη” όταν κατά την περίοδο του μεγάλου λοιμού έθαβαν τους νεκρούς τους αλλά και τους νεκρούς των Εθνικών. Παρά τον φόβο του θανάτου μάζευαν τα σώματα, τιμούσαν έτσι τον νεκρό… Άραγε τους άταφους των Αρμενίων, των Ελλήνων της Ανατολής και των Ασσυρίων θα βρεθεί κάποιος να τους υπερασπιστεί;

Παραπομπές

  1. Παύλος Ι. Παυλίδης-Ένας νέομάρτυρας της Μικρασιατικής καταστροφής, Μ.Θαβωρίτης, εκδόσεις του ιδίου.
  2. Τα τεκμήρια του καθ.Κων.Φωτιάδη με 22 σελίδες αφιερωμένες στα “Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας” στον 2ο από τους 11 τόμους της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου, εκδ. Ηρόδοτος σελ.704-726.
  3. Ενα κατατοπιστικό άρθρο σχετικά με τα “Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας” και εδώ http://bit.ly/1McfQ1C. Εδώ μια ψηφοφορία που απευθύνεται στον ογκόλιθο της Google http://chn.ge/1I00SI6 ώστε την 24η Απριλίου (ημέρα μνήμης της Αρμενικής γενοκτονίας) να αλλάξει το καθημερινό γραφιστικό λογότυπο σε ένα που να παραπέμπει στο μνημείο της Αρμενικής γενοκτονίας. Η συμμετοχή του καθένα, μια ανάρτηση στo Facebook ή και Τwitter θα ήταν βοηθητική.
Leave A Comment