Το matrix του Χριστιανισμού.

matrix
Πρόσφατα είδαμε και πανηγυρίσαμε για τη δημιουργία μιας ψηφιακής καμπάνιας υπογραφών για τον Πόντιο ακτιβιστή Γιάννη-Βασίλη Γιαϊλαλί, όσο μικρή και αν είναι (δείτε και υπογράψτε εδώ: http://bit.ly/2kdlxbW ).

Και θυμηθήκαμε την περικοπή από το κατά Λουκάν ευαγγέλιο που ο Ιησούς μιλάει για πρώτη φορά στη συναγωγή της Ναζαρέτ, δηλαδή στον τόπο που έζησε και μεγάλωσε (Λουκ.4:16-20).

Βρισκόμαστε στο δυναμικό ξεκίνημα της τρίχρονης πορείας του Ιησού από πόλη σε πόλη, από συναγωγή σε συναγωγή, από σπίτι σε σπίτι όπου διακηρύττει τα “καλά νέα” που έφτασαν επιτέλους και που συνοδεύονται από θαύματα και σημεία, αλλά και φήμη χωρίς όρια και που για όλα αυτά είχαν ήδη πληροφορηθεί οι συντοπίτες του και περίμεναν να δουν.

Στη συναγωγή του τόπου του σηκώνεται ο Ιησούς, διαλέγει τον πάπυρο του προφήτη Ησαΐα και διαβάζει το εξής εμπρηστικό σημείο μιλώντας για την αποστολή που του έχει ανατεθεί να φέρει εις πέρας:

“Το Πνεύμα του Κυρίου με κατέχει,

γιατί ο Κύριος με έχρισε ν’ αναγγείλω το χαρμόσυνο μήνυμα στους φτωχούς,

μ’ έστειλε στους αιχμαλώτους να κηρύξω απελευθέρωση

και στους τυφλούς ότι θα βρουν το φως τους

να φέρω λευτεριά στους τσακισμένους

να αναγγείλω του καιρού τον ερχομό

που ο Κύριος θα φέρει τη σωτηρία στο λαό του.”

Την εποχή που έζησε ο Ιησούς το μόνο σίγουρο ήταν ότι η Ρωμαϊκή κατοχή της Ιουδαϊκής γης ήταν το πρώτο πράγμα που θα σκεφτόταν ο μέσος Ιουδαίος ακούγοντας τους παραπάνω στίχους από ένα δημόσιο πρόσωπο. Τα “καλά νέα για τους φτωχούς”, οι “φυλακισμένοι που ελευθερώνονται” και μετά το “φως”που φέρνει ο Ιησούς από συναγωγή σε συναγωγή δεν μπορεί να είναι παρά το σύνθημα. Και ο τελευταίος στίχος “κηρύξαι ενιαυτόν κυριου δεκτόν” λέει το πρωτότυπο κείμενο, τί άλλο να είναι παρά μια ημέρα γιορτής που επικροτείται και γίνεται δεκτή από τον Θεό Πατέρα.

Και όλα αυτά από το ευλογημένο βιβλίο του προφήτη Ησαΐα που μιλάει κατευθείαν μια γλώσσα που ήξερε καλά και αγαπούσε ο μέσος Ιουδαίος.

Και βέβαια το έντονο πολιτικό παρασκήνιο οδηγεί μετά τους Φαρισαίους να ρωτήσουν με σαφήνεια τον Ιησού “να δώσουμε φόρο στον Καίσαρα ή να μην δώσουμε”, αλλά και η σταύρωση του Ιησού γίνεται με αφορμή (πρόσχημα) από τους Φαρισαίους ότι “δεν έχουμε άλλον βασιλιά από τον αυτοκράτορα” κατηγορώντας τον Ιησού ως ανατροπέα – επαναστάτη.

Και ενώ είναι περίπου γνωστή διαχρονικά η θέση της εκκλησίας (ότι παρά τις όποιες παρεκτροπές), το πολιτικό μήνυμα του Χριστού δείχνει να αποδίδονται “τα του Καίσαρος στον Καίσαρα και τα του Θεού στον Θεό” εδώ βλέπουμε από τον Ιησού μια τοποθέτηση έντονα πολιτική, σε μια σημαντική στιγμή της πορείας του, στην αρχή της, εκεί που δίνει δείγματα γραφής της πορείας που θα ακολουθήσει.

Και τα ερωτήματα προκύπτουν: Η ελευθερία που έρχεται να δώσει, τί είδους ελευθερία είναι; Είναι πολιτική; Είναι κοινωνική; Είναι ελευθερία στις διαπροσωπικές σχέσεις; Είναι ατομική; Είναι ένα είδος θρησκευτικής-πνευματικής ελευθερίας;

Σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο σίγουρα φέρεται ενάντια σε κάθε τυραννία και καθιστά την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου αδιαπραγμάτευτα στοιχεία σε κάθε εξίσωση, πολιτική, κοινωνική, διαπροσωπική. Πιστός στο μήνυμα των προφητών της Παλαιάς διαθήκης ανατρέπει την αδικία, λύνει τα δεσμά, καταργεί τα στερεότυπα και προτρέπει τους μαθητές του να κάνουν το ίδιο “πορεύου και σύ ποίει ομοίως” γράφει τον Λουκά 10:36…

Το εμπρηστικό μήνυμα του Ιησού δεν μένει όμως μόνο εκεί, μιλάει για μια Αλήθεια που είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη αλήθεια, μιλάει για μια Ανατροπή που είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη ανατροπή, για ένα Φως μεγαλύτερο από κάθε φως και για ένα επαναστατικό και υπερβατικό τρόπο σκέψης και κατανόησης της πραγματικότητας, τόσο ριζοσπαστικό που δεν ακούγεται μόνο σαν ουτοπία αλλά σαν παραλογισμός… στην καλύτερη περίπτωση.

Ένας εξαιρετικός στίχος από το βιβλίο της Αποκάλυψης του Ιωάννη αποτυπώνει μοναδικά και συνοπτικά την πραγματικότητα αυτή, το Χριστιανικό βίο, το matrix του Χριστιανισμού.

Μιλάει στο κεφάλαιο 18 για την πτώση της πόλης Βαβυλώνας και την απουσία κιθαρωδών, μουσικών, τεχνιτών, σαλπιστών και κάθε είδους ζωής από τα ερείπιά της, αναφέροντας:

“ότι εν τη φαρμακεία σου επλανήθησαν πάντα τα έθνη” .

Μιλάει και αναφέρεται στις τέχνες, τα κοινωνικά γεγονότα και την καθημερινή για όλους σαγήνη της ζωής, ως “φαρμακεία” ως ναρκωτικό, που έτσι τυφλώνει τους λαούς από το να δουν το εκτυφλωτικό φως του Ιησού.

Και δίνει στο ίδιο κεφάλαιο την προτροπή στους ακόλουθους του Ιησού να μην δείξουν συγκατάβαση στην μπροστά τους πτώση της, να χαρούν:

Χαρείτε για το κατάντημά της ουρανέ, λαέ του Θεού, απόστολοι και προφήτες!

Και στο ίδιο ύφος:

“Φερθείτε της όπως κι αυτή σας φέρθηκε, ξεπληρώστε της στο διπλάσιο ό,τι έκανε. Με το ποτήρι που κέρασε διπλοκεράστε την”.

Leave A Comment